قلب سبز من

doortarinsetareh — Sun, 08 Nov 2009 10:18:18 GMT

آخه من چرا اینقدر خوش شانسم؟؟؟؟

سه شنبه امتحان دارم و دستم هم رگ به رگ شده.

حالا با دست باند پیچی شده و با درد زیاد درس می خونم. دیگه بهتر از این نمیشه :دی

i need to have a chit chat with karma :D

doortarinsetareh — Thu, 05 Nov 2009 19:34:18 GMT

ساعت دقیقا 1.05 بعد از نیمه شب ِ

چشمام باز نمیشن ... خیلی خوابم میاد. از دو روز پیش فقط 4 ساعت خوابیدم. خرخون نیستم ٬ درسا خیلی زیادن جوری که هیچ کاری نمی تونم بکنم به جز اینکه از خوابم بزنم.

یه کافی درست کردم. مثل همیشه کمی تا قسمتی تلخ.

آلبومای Laura Pausini رو دانلود کردم و دارم گوش میدم. با موسیقی همه چیز قابل تحمل تر ِ. دلم خیلی گرفته.. اولا میشد غر بزنم٬ اما حالا دیگه کسی حوصله ی گوش دادن نداره. یه بغضی تو گلومه ... همینجور که دارم کافی می خورم بغضمو فرو می برم. بدم میاد گریه کنم... آدم ضعیف میشه با اشک ریختن نمیخوام به گریه کردن عادت کنم.

واسه همین میگم تنها هستم دیگه. اگه نبودم حالا حداقل یه نفر بود که بهم بگه غر بزن من گوش میدم. ولی خب بازم بیخیال... روزا خیلی سخت میگذرن اما بالاخره میگذرن.

پس واسه چی وبلاگ زدم؟ که حداقل بتونم واسه ی خودم بنویسم. دلم از همه آدما گرفته.. ۷ میلیارد آدم تو این دنیای لعنتی هستن اما همه تنها هستن ... بازم بیخیال

واقعا اعتقاد دارم که I don't fit into this world ... اما بازم بیخیال

یه رکورد بوک 100 پیج باید تا فردا تحویل بدم. تقریبا 80 پیج رو نوشتم.

یه رکورد بوک دیگه هم دارم اما دیگه اونو نمی رسم بنویسم. حالا شاید نخوابم و اونو هم بنویسم.

همین هفته امتحانای مید ترم که ندادم رو باید بدم. نمیشه گفت میدترم تمام پورشن رو امتحان دارم یعنی مثل اینه که دو تا فاینال بدم....اما بازم بیخیال

یه درد سر جدید هم واسه ی خودم خریدم. که حاضر نیستم از خیرش بگذرم... می خوام همزمان دو تا لیسانس بگیرم. اون یکی رشته رو هم انتخاب کردم. مهندسی شبکه هستش اما خب این مهندسی نیست. چون ۳ ساله میشه لیسانس. می دونم بهم خیلی فشار میاد... الان حتی نمی تونم توضیح بدم چه حالی دارم. اما خب مهم نیست ... بیخیال

بالاخره i'll find a way to deal with it. actually i don't deal with things i fight with them and i win and even if i don't win. i don't regret a thing

شروع کنم به نوشتن رکورد بوک بهتره :دی

می خوام یاد بگیرم Not to judge

نوشتن حس خوبی بهم میده... حتی اگه چرت و پرت باشه... دلم آروم تر شد.

خانوم گل!

doortarinsetareh — Wed, 04 Nov 2009 21:04:18 GMT

امشب بدجوری یاد بچگی هام افتادم.

داشتم درس می خوندم بعد خواهرم گفت حوصله داری یه آهنگ گوش بدی؟ گفتم نه!

گفت تو حالا گوش کن خوشت میاد.

منم گفتم اوکی!

آهنگ خانوم گل ابی رو واسم گذاشت. وای من عاشق این آهنگ بودم وقتی ۶ سالم بود.

یه پیراهن کوتاه قرمز داشتم ٬ که تنم میکردم و با این آهنگ می رقصیدم. همیشه همه بهم میگفتن قشنگ می رقصی منم کلی ذوق می کردم. فکر می کردم خیلی مهم ِ این مسئله. :))

بچه که بودم علاقه ی خاصی به لباسای کوتاه داشتم. اصلا دامن یا پیراهن بلند توی کمد من پیدا نمیشد. :))

یادش بخیر...

بعضی وقتا باورم نمیشه منم یه روزی بچه بودم... زمان خیلی سریع میگذره...

ولی خوبه که آدم از بچگیاش خاطره های قشنگ داشته باشه. :)

پ.ن.۱. بعضی وقتا خودم می فهمم داغونم. حتی اگه به روی خودم نیارم.

پ.ن.۲. با خوندن این مطلب چشمام پر از اشک شدن Rest in peace little angel

اینو هم ببین.

doortarinsetareh — Tue, 03 Nov 2009 20:45:37 GMT

به یه نتیجه رسیدم!!!

من خیلی تنها تر از اون چیزی هستم که فکر می کردم.

پ .ن.نظر خواهی واسه ی این پست فعال نباشه بهتره ٬ نتیجه گیری بوده فقط

doortarinsetareh — Thu, 29 Oct 2009 10:29:56 GMT

بعضی وقتا خیلی دوس دارم invisible باشم.

ای کاش من super natural بودم و یه پاور درست و حسابی داشتم.:دی

زندگی...

doortarinsetareh — Fri, 23 Oct 2009 19:50:18 GMT

روح من در جهت تازه ی اشیا جاری است

روح من کم سال است

روح من گاهی از شوق سرفه اش میگیرد.

روح من بیکار است

قطره های باران را٬ درز آجرها را می شمارد

روح من گاهی مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.

زندگی تر شدن پی در پی

زندگی آب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است.

پ.ن۱. همیشه شعرای سهراب حس قشنگی بهم میدن.

پ.ن.۲. پارت اول شعر رو قبلا اینجا نوشته بودم اما دوس داشتم بازم بنویسم.

پ.ن.۳. اینقدر درس و کار دارم که وقت نمیکنم بهتون سر بزنم. شرمنده

پ.ن.۴. wish me luck

doortarinsetareh — Sat, 17 Oct 2009 07:32:41 GMT

...If onlY

doortarinsetareh — Mon, 12 Oct 2009 11:25:16 GMT

دیشب ساعت ۲.۳۰ خوابیدم. امروز ساعت ۸ بیدار شدم. صبحونه خوردم و لباس عوض کردم ٬رفتم دانشگاه. توی دانشگاه تمام انرژی من گرفته میشه ( من همیشه فکر می کردم انرژیم لیمیت نداره . guess i was wrong:P ) تا ۵ دانشگاه بودم. خسته و داغون اومدم خونه سریع یه چیزی خوردم و با خواهرم رفتیم دنبال کارای خونه. باید بقیه ی پول پیش رو می دادیم به صاحبخونه ی نفهم و احمقمون. احمق انتظار داره این همه پول رو بهش بدم بدون اینکه یه امضا بگیرم

همون اولا خیلی زود عصبی می شدم. چون کلن خیلی عجول هستم . اما دیگه به اینا عادت کردم. خیلی خونسرد شدم.

خلاصه اینکه ۸ شب اومدم خونه. الان هم ساعت ۸.۴۵ ٬ کلی هم درس دارم.

آیا اجازه هست خسته بشم؟ بابا می خوام چند ساعت بخوابم

چقدر چای و کافی بخورم؟؟؟

حالا باز خوبه امروز نمره ی کامل گرفتم از اساینمنت وگرنه خستگیم چند برابر میشد

ما بسیاررررررررررررررررررررررررررر خسته میباشیم و مامانمان را می خواهیم

doortarinsetareh — Sat, 03 Oct 2009 17:11:15 GMT

روزها همچنان می گذرند.

ما هر روز به دانشگاه می رویم و خسته و ایضا کوفته به خانه برمی گردیم.

هر روز به خود می گوییم که خدا خر تر از هندی نیافرید.

هر روز این گاوها و سگ ها را می بینیم که از کنارمان با خیالی آسوده می گذرند.

هر روز در اینترنت سرچ می کنیم تا شاید بتوانیم لینک آن لاین تی وی را برای دیدن Mbc 4 و Mbc Action پیدا کنیم که تا کنون به این مهم دست نیافته ایم. :دی

دیگر کاملا زبان انگلیسی هندی را می فهمیم.

کلی درس و کار و بدبختی داریم که واقعا وقت نمی کنیم به همه ی آنها برسیم. و این بر استرس ما می افزاید.

این سرما خوردگی از بدن ما بیرون نمی رود با اینکه به خدا اصلا تحویلش نگرفتیم اما مثل اینکه در بدن بیچاره ی ما جا خوش کرده.

برویم به درسهایمان برسیم :دی

doortarinsetareh — Wed, 23 Sep 2009 15:18:18 GMT

اول از همه یه چیزی بگم ٬مونده تو دلم. از صبح تا حالا همش میگم امروز می خواد چه آبرو ریزی کنه پرزیدنت محمود. ما که دیگه ضایع شدیم رفته اینم روش. حتی این هندیا هم واسمون شاخ شدن.

۳ روز ِ که بازم بنده سرما رو خوردم. این دفه خیلی بد خوردم. تب و گلو درد و صدای وحشتناک ویژگی های این بیماری ِ کوفتی میباشند.

امروز داشتم با مامان و بابام صحبت می کردم تا صدامو شنیدن گفتن چی شده؟ ( مامان و بابام خیلی حساس هستن روی مسئله ی بیماری حتی سرما خوردگی رو هم بزرگ می کنن. ) گفتم سرما خوردم. هزار تا رسه پی دادن که اینو بخور و اونو نخور. :دی

از امتحانای میدترم هم ۳ تا رو می دم و ۳ تا رو نمی دم. با رئیس دانشگاه صحبت کردم گفتم من اینجا نبودم. ترم جدید ۲ ماه شروع شده و من فقط ۱۰ روزه اومدم و بلا بلا بلا.... اونم گفت هر چی رو تونستی بخون و هر چی رو نتونستی بعدا ازت امتحان میگیرم.

امروز یکی از امتحانا رو دادم. خوب بود ولی بچه ها میگن اینجا نمره نمیدن و اون چیزی که فکر میکنی نمیگیری. نمی دونم دیگه... اما به نظر خودم خوب بود. ( فقط یه چیزی ضایع بود. سر کلاس همه ساکت بودن من هی سرفه می کردم و همه رو دیسترکت می کردم )

پ.ن.۱.اینجا طبیعتش خیلی قشنگه. بعدا چند تا عکس میذارم.

پ.ن.۲. من در عجبم ... یعنی بسیار واندر میباشم. این پسرای کلاس ما همشون اسم منو می دونن با اینکه فقط ۱۰ روز سر کلاس بودم و اسمای ما رو نمی خونن فقط واسه ی حضور و غیاب شماره ی دانشجوییمونو می خونن. تا حالا هم از من اسممو نپرسیدن . پس از کجا می دونن؟ ( جالبترین نکته اینکه اسم منو اشتباه نوشته بودن اینجا به جای شیما نوشته بودن ساتما حالا اینا از کجا فهمیدن من شیما هستم نمی دونم)

بعدا نوشت: بالاخره بعد از ۲ روز الان دوس دارم غذا بخورم. مامانم میگه این یعنی دیگه حالت داره خوب میشه.